Η θάλασσα

Φέτος είναι η πρώτη χρονιά που δεν θα περάσω το καλοκαίρι στην Ελλάδα.
Δεν το λέω εύκολα — με πονάει.
Όχι γιατί δεν έχω διακοπές.
Αλλά γιατί δεν έχω θάλασσα.
Όχι απλά νερό, όχι μια παραλία για τη φωτογραφία.
Τη θάλασσα. Την ελληνική. Τη δική μας.

Κάπου είχα διαβάσει — και μου έμεινε — πως
η θάλασσα είναι η σταθερή ερωμένη του Έλληνα.
Και ναι. Έτσι είναι.

Δεν έχει να κάνει με το μπάνιο ή τον ήλιο.
Είναι η επαφή.
Η αίσθηση ότι όταν μπαίνεις μέσα, σε αναγνωρίζει.
Σε αγκαλιάζει.
Σε σηκώνει.

Σε κάνει ελαφρύ, σχεδόν άυλο.
Ξέρει το βάρος σου και το παίρνει για λίγο.

Αυτό που δεν καταλαβαίνουν εδώ, στην Κορέα —
είναι ότι εμείς δεν χρειαζόμαστε τη θάλασσα σαν διασκέδαση.
Τη χρειαζόμαστε σαν επαφή με το “ποιοι είμαστε”.

Κάθε φορά που πατούσα την άμμο στην Καλαμάτα,
κάθε φορά που έβγαινα από τη θάλασσα και έμπαινα σε ένα μπακάλικο να πάρω δυο ντομάτες,
κάθε φορά που ξάπλωνα για μεσημεριανό ύπνο με ανοιχτά παράθυρα και τζιτζίκια,
ήξερα πως ήμουν σπίτι. Όχι σε ένα σπίτι από τούβλα.
Στο σπίτι του καλοκαιριού μου.

Εδώ, δεν υπάρχει αυτό.

Η θάλασσα είναι μακριά,
όχι μόνο σε χιλιόμετρα, αλλά και σε ψυχή.
Δεν μυρίζει τίποτα. Δεν καίει το δέρμα όπως η ελληνική.
Δεν έχει αυτή τη σιωπή που σου κάνει παρέα —
ούτε εκείνη την αλμύρα που μένει πάνω σου και δεν θες να την πλύνεις.

Μου λείπει να κολυμπάω και να βγαίνω με τα μαλλιά σκληρά από το αλάτι.
Μου λείπει εκείνο το “ωχ, κοίτα το δέρμα μου, έγινε χαλκός”.
Μου λείπει να βρέχω τα πόδια μου στις 7 το απόγευμα με τον ήλιο να πέφτει πίσω από το Ταΰγετο.
Μου λείπει να ανήκω εκεί.

Κι όσο περνάνε τα χρόνια,
νιώθω ότι δεν είναι απλά νοσταλγία.

Είναι ανάγκη.

Η θάλασσα μου λείπει σαν άνθρωπος.
Σαν μια παρουσία που με είδε να μεγαλώνω.
Που της φώναξα, που της έκλαψα, που της τραγούδησα.
Που μού κράτησε μυστικά και μού έδωσε σιωπή.

Ο Έλληνας χωρίς θάλασσα είναι μισός.
Κι εγώ, αυτό το καλοκαίρι,
είμαι μισή.

Και το γράφω για να μην το ξεχάσω —
και να το διαβάσει κάποιος εκεί έξω που νιώθει το ίδιο,
γιατί ξέρει πως η θάλασσα δεν είναι τοπίο. Είναι δεσμός.

Αν σου λείπει κι εσένα,
αν νιώθεις λίγο χαμένος μακριά απ’ την πατρίδα του καλοκαιριού,
να ξέρεις πως δεν είσαι ο μόνος. Ούτε η μόνη.
Και κάπου εκεί κάτω, το αλάτι σε περιμένει.

Αν ένιωσες κάτι από όλα αυτά που έγραψα,
αν σου λείπει κι εσένα η Ελλάδα όταν δεν είσαι εκεί,
ή απλώς θέλεις να μοιραζόμαστε παρέα σκέψεις, στιγμές και μικρές ανάσες…

📩 κάνε subscribe!